முடிவிலி

எந்த பிரயத்தனங்களும்

இல்லாமல் நினைத்த வாக்கில்

அழுதுவிட முடி கிறது.

ஒரு தொட்டா சுருங்கியை 

தொட்டுப்பார்க்கும்

குழந்தைபோல்

அத்தனை இலகுவில் என்னால்

தவிர்த்து விட முடிவதில்லை

நீ பற்றிய இருப்புகளை

காலத்தின் கைகுட்டையால்

அடைத்து விடுவது ஒன்றும் 

அத்தனை சுலபம் அல்ல

பீறிட்டு பாயும்

உன் ஞாபக ஊற்றுக்கண்களை,

உன் நினைவுகள்

ஒன்றும் ஹனுமனின் வால் அல்ல

தீ வைத்து கொழுத்த

அது துரெளபதையின் சேலை.