புத்தன் கற்பிழந்த நாள்

தேர்ச்சில்லுக்காய் வண்டி உருட்டி

விளையாடிய

அரை காற்சட்டை வயதில்

கடிக்க வந்த நாயை

தடி எடுத்தும் கல்லெடுத்தும்

எனை மீட்டு 

முத்தம் தந்து  தேற்றிய

அதே  அக்காதான்

துப்பாக்கி கைகள் தூக்கிச்சென்று

கதவடைத்து

நான்கு சப்பாத்து கால்கள்

காவலிருக்க 

ஒன்றன் பின் ஒன்றாய்

புத்தன் கற்பு இழந்த  நாளில்

நினைவு இழந்து மீண்டதில் இருந்து...

தேற்றுதலுக்கான

எந்த மொழிகளும் இன்றி

ஏதோ ஒன்றை மீட்பதற்காய்

கைகளை  ஓங்கி ஓங்கி அடித்துக்கொண்டே

தெருத்தெருவாய் நகர்கிறாள்

பாட்டி வயதாகியும் 

எங்கள் அதே அக்கா.

வாழ்க்கை

மூச்சு இழுத்து மூச்சடக்கி

உந்தி எறிய 

பரந்து விரிந்து நீரில் அமிழும்

ஒவ்வொரு ஈயத்துண்டின்

அமிழ்தலிலும்

மெல்லிய

சூழ் விளக்கு வெளிச்சத்தின்

ஓரா முள் கிளித்து ஒழுகும்  இரத்தத்திலும்

பறியில் இருந்து தவறிய

மீன் ஒண்றின்

பிரிதலிலும்

ஊறி ஊறி தண்ணீர் திண்ற

நீர் சிரங்கு ரணத்திலும்

குளிர் காய 

இழுத்து விடும் 

வீடி புகையின் வெப்பத்திலும்

உறைந்தே கிடக்கும்

மீனவனின் கரை சேராகனவுகள்.

பனம்பழம்

ஒற்றைப்பனம் பழம்

என்வீட்டு அடுப்புக்கல்லில்,

யாருக்கும் தெரியாமல்

கசியும் அம்மாவின் கண்ணீர் போல் கசிந்து கசிந்து

ஒரு பழஞ்சோற்று

நாழுக்காய் காத்திருந்தது

மிச்ச சோற்றை 

கரைத்து தந்த அம்மா

பிழிந்து எறிந்த 

சூடு கண்ட பனம்கொட்டை  சொல்லும்

எத்தனை பொழுதுகள் 

மூழாது இருந்தது

என் வீட்டு அடுப்பெண்று.

முடிவிலி

எந்த பிரயத்தனங்களும்

இல்லாமல் நினைத்த வாக்கில்

அழுதுவிட முடி கிறது.

ஒரு தொட்டா சுருங்கியை 

தொட்டுப்பார்க்கும்

குழந்தைபோல்

அத்தனை இலகுவில் என்னால்

தவிர்த்து விட முடிவதில்லை

நீ பற்றிய இருப்புகளை

காலத்தின் கைகுட்டையால்

அடைத்து விடுவது ஒன்றும் 

அத்தனை சுலபம் அல்ல

பீறிட்டு பாயும்

உன் ஞாபக ஊற்றுக்கண்களை,

உன் நினைவுகள்

ஒன்றும் ஹனுமனின் வால் அல்ல

தீ வைத்து கொழுத்த

அது துரெளபதையின் சேலை.

பொன்னி வண்டு

என்கடைக்குட்டி தங்கை 

எப்போதும் கேட்டு அழும்

பச்சை நிற ராசா பொன்னி வண்டு

இப்போதுதான்

வைக்கோல் போருக்கு

அருகில் இருந்த

வாகை மரத்தில் குஞ்சி வைத்தது

காயப்படுத்த  தெரியாத

குழந்தை பொன் வண்டு குஞ்சிகளை

காயப்பட்டு விட கூடதென்று

வாகை இலை மெத்தை

போட்டு சிரட்டையில்

அடைத்து கொடுத்தேன்

அம்மாவுக்கு தெரியாமல்

அம்மா கைப்பிடி அரிசி

சேர்க்கும் அடுக்குப்பானைக்கு

அருகில் அடைவைத்தாள்

செல் விழுந்த ஊரை பிரிந்து

ஓடிப்போகும் முதல் நாள் வரை

மொத்தம் மூண்று நாள்

பத்திரமாய் வளர்த்திருப்போம்.

இப்போதும்

என் ஞாபக கிளைகளில் மொய்த்துக்கொண்டுதான்

இருக்குறது

நான் விட்டு விட்டு ஓடிவந்த 

பொன்னி வண்டு குஞ்சிகள்.

முத்தம்

வெறும் கை  பொத்தி தூங்கும்

குழந்தைகள்

எதை பொத்தி தூங்கும்

பகல் எல்லாம்

தான் சேமித்த 

சின்ன சின்ன செல்ல முத்தங்களை தவிர.

அழகு

பொம்மைகளை

குளிப்பாட்டும் குழந்தைகள்

ஒரு போதும் அடித்ததே இல்லை

பொம்மைகளை.

மருந்து

தன்

இரவுகள் தொலைத்த தூக்கத்துக்காய்

மருந்து தேடி  போகும்

மகன்களுக்கு

எந்த மருத்துவரும்

மருந்து சீட்டில்

எழுதி கொடுத்ததே இல்லை

முதியோர் இல்ல

அப்பாக்களின்.அம்மாக்களின்

பெயர்களை.

வாழ்க்கை

நாளைய வாழ்தலுக்காய்

அவித்த சோளன் விக்கும்

அத்த வாகரை ஆச்சிக்கு

இண்று உரித்தெறிந்த

சோளன் செட்டைகள் போல்

அத்தனை இலகுவாக

நீக்க முடியவில்லை

எப்போதும் கூடவே 

ஒட்டிக்கொண்ட வறுமையை.

மகனும் நானும்.

குழந்தையோடு பயணிக்க வேண்டும்

இல்லையேல் குழந்தைபோல்

பயணிக்கவேண்டும்

அப்போதுதான்

பிரபஞ்சத்தின்

ஆச்சர்யங்கள்

வழி எல்லாம் கொட்டிக்கிடக்கும்.

ஆள் அரவம்  குறைந்த

காட்டு வளியே

ஒரு விடுமுறை நாளில்

நானும் மகனும் ஒரு உத்துருளி பயணமும்.

அது என்னப்பா?

குளக்கட்டு 

யார்ரப்பா? அது எல்லாருக்கும் சொந்தம்

எனக்கு மா அப்பா?

உனக்கும் தாண்டா குட்டி 

ஏன் அப்பா நிறைய மரம்?

இது காடு செல்லம்

காடு யாருடப்பா? எல்லாருக்கும் தான் 

டைசோஐ் இருக்குமா அப்பா?

இருக்காது குட்டி

ஏன் அப்பா?

செத்துட்டு குட்டி

பாவம் எனப்பா?

ம்

அப்பா... தண்ணி வேனும்

பருக்கி விட்டேன்

இந்த மரம் எல்லாம்

எப்படிப்பா தண்ணி குடிக்கும்?

அதுக்கு வேர் இருக்கு வேர்களால் குடிக்கும் அம்மு.

இப்படித்தான்

மரங்களின் கீழே  முளைத்த  மரக்கன்றுகள்

அம்மா  மரங்களை பார்த்து

கேட்டுருக்குமே என்னமோ

குளமும் காடும் யாருக்கு சொந்தம்

என்றோ

வேர் இல்லா மனிதர்கள்

எப்படி நீர் அருத்துவார்கள் என்றோ.

குப்பை

வண்ணத்துப்பூச்சி பறக்கும்

மெல்லிய மழை மாதம்

திருவிழா முடிந்து

மனிதர்கள் விட்டுப்போன

நினைவுகளாலும் மிச்சங்களாலும்

நிறைந்து வழிந்தது கோவில் தெரு

உடையாத வளையல்கள்

உடைந்த வளையல்கள்

யாரோ கசக்கிக்போட்ட

முதல் எழுத்து பெயர் பதித்த கைக்குட்டை

 

பிச்சைக்காரர்  தொலைத்த கசங்கிய பத்து ரூபாய்

குழத்தையின் கையில் இருந்து 

தவறு விழுந்த 

முயல் பொம்மை.

பிஞ்சி உதட்டை பிரிந்து

அழும் இரப்பர் சூப்பி

அப்பாக்களின் மூச்சு காற்றை தொலைத்த குழந்தைகளின் பலூன் துண்டுகள்

நாளைய பொழுதுக்கு விருந்தாகும்

தன் கடைசி வாழ்நாளை

ஏலத்தில் வாங்கிய 

பாணிச்சாவலின்

படபடத்துப்பிரிந்த இறகொன்று

நிராகரித்த காதலாய்

தூக்கி எறிந்த வாடிப்போன

ஒற்றை ரோசாப்பூ

இவற்றைத்தானே இத்தனை

காலமும்

குப்பை என்று நினைத்துக்கொண்டு

இருக்குறோம்.

ஐயா குப்பைகாரரே

மன்னிக்கவும் சுத்தக்காரரே

இனியாவது

குப்பைகளை பைகளில்

திணிக்கும் போது

அழுத்தம் கொடுத்து திணிக்காதீர்.

அதற்குள்ளும் இருக்ககூடும்

உடைந்து நொறுங்கிப்போன அத்தனை மனசின்

துண்டுகளும்.

அழுக்கு

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு 

முந்தியதொரு

பள்ளி்க்கூட புகைப்படத்தை பார்த்தேன்.

மடிப்பு விலகாத கஞ்சி போட்டு மினுக்கிய வெள்ளைச்சட்டையில் 

மிடுக்காய் இருந்தோம் நாம் எல்லோரும்.

ஊருக்கே வெள்ளாவி வைத்து

வெளுத்து தருபவர்தான் 

வன்னியக்கண்டு ஐயா

கடைசிவரை நான்

பார்த்ததே இல்லை

அவர் சட்டை போட்டு

தன் தோள்

மூட்டையில் அழுக்குத்துணி

திணித்து திணித்தே

வாழ்வை திரப்பியவர்

எல்லா பண்டிகை நாட்களிலும்

வீட்டுக்கு வெளியே தள்ளியே வைத்து

மிஞ்சிய பலகாரம் குடுக்கும்

வெள்ளைவேட்டி மனிதர்களின்

மனங்களை

கடைசிவரைக்கும் அவரால் 

வெளுக்க முடியாமலே போனது.

சாயல்

பயண மணி அடித்தபோதும்

மூண்றாம் வகுப்பு இருக்கையில்

இருந்த அம்மாக்கள் எதைத்தான்

அவனிடத்தில்

இத்தனை வாஞ்சையோடு பார்த்தார்களோ?

பனிக்கால இரவின்

மெல்லிய வெளிச்சத்தில்

புகைரத நிலைய

தெருவோரக்கடையில்

தெம்பிலி வெட்டும் இளைஞனிடம்

அப்படி என்னதான் இருந்துருக்கும்?

கொக்கட்டி சோலையில்

காணாமல் போன மகனின்

சாயலாகவோ

ஜெயசுக்குறு சண்டையில்

செத்துப்போன

புத்தாவின் சாயலாகவோ

இருப்பதை தவிர.

வேறென்ன இருந்துருக்கும்.

அட்சயபாத்திரம்.

அம்மா

கிடுகு இழைத்த

ஒற்றை பத்து ரூபாய்

சேனையூர் ஆற்று

மணலை மீனுக்கு

சரியாய் போனது.

மணக்க மணக்க ஆணம் வைத்து

மனசு நிறய அள்ளி வைப்பாள்.

குட்டி தங்கைக்கு சினைத்துண்டு

தம்பிக்கு பிடிச்ச பொக்கணி

அக்காவின் தலைப்பங்கு

நடு தங்கைக்கு நடுத்துண்டு

வயிறும் வால்துண்டும் எனக்கு.

எங்கள் தட்டை தன் பட்டினி கொண்டு

நிரப்புவாள் அம்மா.

எப்போதும் தனக்கென்று

வைத்துருப்பாள்

பசி  இல்லா ஓர்

அட்சய பாத்திரம்.

எதை சொல்வாய்

நீண்ட நாட்களின் பின்

தற்செயலாகத்தான் 

சந்தித்து கொள்கிறோம்

காரணம் ஏதுமின்றி பிரிந்தது போலவே

முன்பு போல்

மெளன முடிச்சை முதலில்

யார் அவிழ்ப்பது 

என்ற நிர்ப்பந்தம்

நமகுகிடையில் இப்போதுஇல்லை.

யார் வேண்டுமானாலும் அவிழ்த்துவிடலாம்

இனி பேச எதுகும் இல்லையென்றானபோது

யார் அவிழ்த்தால் என்ன?

மிஞ்சி மிஞ்சிப்போனால்

நீ எதைச்சொல்வாய்

என்னை

மன்னித்து விடுங்களையா

அடைத்து வைத்திருக்கும்

கண்ணீர் மொழிகளையா

இல்லை

என் கனவு குடிசைக்குள் 

உன்னால் நுழைய முடியாதென்று

உதறி விட்டுப்போனதையா.

இனி

எதைச்சொன்னால் என்ன

எதுகும் இல்லை என்றானபோது.                 

பயம்

மழை வேண்டி

கொடும்பாவி இழுத்தவருக்கு

டா டா காட்டி

கை அசைக்கும்

குழந்தைக்கு தெரியவா போகிறது

ஒழுக்கு வீட்டு அம்மாக்களின்

மழை வந்து விடுமோ எண்ற பயம்.