சோற்றில் நட்ட அறுகம்புல்.

கடலுக்கு அருகே சூரியன்

ஒரு கைப்பிடி அளவுதான்

வெளிச்சம் மிச்சம் உள்ளது

அதற்குள்ளாக அவர்கள்

கூட்டிப்போன

அப்பாவும் மகனும்

வந்துவிட வேண்டும்.

சப்பாத்துச் சத்தங்கள் ஓய்ந்து

இன்றோடு

ஆறு நாட்களாகியும்

அவர்கள் வரவே இல்லை

அரைகுறை எரிந்து

அழுகிகிடந்தவற்றை எல்லாம்

புதைத்து விட்டு வந்தவர்கள்

எழுபத்தி இரண்டு பேரின்

விபரம் சொல்ல

ஊரே ஒப்பாரி வைத்து அழுதது.

எல்லோரும் கனத்துக்கிடக்க

அவன் அம்மா மட்டும்  

நான்கு திசையிலும் 

தன் புலன்களை திறத்து

மெளனித்து கிடக்குறாள்

எந்த திசையிலிருந்தும்

பிணவாடையோ. புகை மூட்டமோ 

வந்துவிடக்கூடாது  என்ற தவிப்பில்.

எப்படித்தான் முடிகிறதோ அவரால்

ஒரு கைப்பிடி அளவு நம்பிக்கையோடு

ஏதோ ஒரு பதிலுக்காய்

முப்பத்தி இரண்னு ஆண்டுகள் காத்துருக்க.

என்றாவது ஒரு நாள்

யாராவது வந்து 

சொல்லாமலா போவார்கள்?

எங்கோ ஒரு சிறைக்கம்பியின் ஊடோ

இல்லை ஒரு வயல்காட்டின் ஓரத்தில்

எலும்புக்கூடாகவேனும் பார்த்ததாக.

மறந்துபோன கதை

இப்போது இருந்துருந்தால்

தவராசன் அண்ணாவுக்கு ஐம்பத்து நான்கு வயது முடிந்துருக்கும்.

அடிக்கடி அம்மா  சொல்லும் போதெல்லாம் கேட்டுருக்கின்றேன்

பக்கத்து வீட்டு மாலா அக்காவுக்குத்தான்

அவரை பேசி வைத்துருந்தார்களாம் 

மாலா அக்காவுக்கு ஒரு குறையுமில்லை

ஒற்றையாக கோருத்த 

கனகாம்பர மாலையில் 

எப்போதும் கலகலப்பாகவே இருப்பார்

எங்கள் சின்ன அக்கா மாதிரியே

கல்யாணத்துக்கு நான்கு நாட்கள்தான்

இருந்ததாம்

கங்கு வேலிக்கு வைக்கோல் 

ஏற்றப்போனவர்

பெருவெளியில்  சுடப்படு 

பிணமாக கிடந்தாரம் .

இன்றைக்கும் கனகம்மா ஆத்த

நெஞ்சிலடிச்சி கத்துவா.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக

தவராசா அண்ணாவைப்போலவே 

மறந்தே போனோம்

ஆனையிறகுச் சண்டையில்

செத்துப்போன மாலா அக்காவையும்.

"இஷாலினி"

மலை முகட்டின் இடுக்கில் இருந்து வரும் கொழுந்து கருகும் வாடைக்காற்று 

இரண்டு நூற்றாண்டு லயத்தின்

வலி சுமந்து போகும்.

தீயில் கருகுமுன் ஒவ்வொரு நொடிகளும் உன் ஆன்மா

கடைசியாக முனங்கிய

ரணங்களை விடவா? இனி

நடுங்கும் குளிரின் அட்டைக்கடியும்

விரலிடுக்கில் வெடித்து வழியும்

ரத்தக்கசிவும்  ஆற்றாத ரணங்களாக இருந்துவிடப்போகின்றது உன் அம்மாவுக்கு.

இத்தனை காலமும் 

எரிந்து எரிந்து எம்மை ராமனாக்கியது

போதும் தாயே.

நவீன ராமர்கள் 

அம்பையும் வில்லையும் போல்

கற்பையும் தொலைத்தவர்கள் தான்.

உன்மீது யாரும்

தவறு இழைக்கவில்லை

என்பதற்கான  நியாயங்களை

அளவுக்கு அதிகமாகவே அவர்கள்

சேர்த்துருப்பார்கள் அவர்கள் செல்வம் போலவே.

கனவான்களே

ஒரு முறையேனும்

உங்கள் மனங்களை தடவிக்கொடுங்கள்

உள்ளிருக்கும் ஓராயிரம்

அகலிகைகளில் ஒரு சிலவேனும் உயிர் பெறட்டும்.

சிதிலம்

என் வீட்டில் இருந்து

இரண்டு வீடுகள்

தள்ளித்தான் இருந்தது

முல்லைத்தீவு கடற்சமரில் 

மரணித்துப்போன 

என் பள்ளித்தோழனின் வீடு.

எனக்கும் அவனுக்குமான 

நட்பு. அவன் வீட்டு  

வேலி ஓரத்து  அன்னமுனா பூக்கள்

பறித்துண்ட  பொழுதுகளில்  தொடங்கியது.

சாணி போட்டு மெழுகிய

அவன் வீட்டு தாழ்வாரத்தில் 

ஊர்ந்து திரியும்

பிள்ளை பூச்சி  பிடித்து விளையாடி

அவன் அப்பாவிடம் 

வாங்கிய அடிக ளோடு 

மறந்தே போனது  பூச்சி பிடிக்கும் 

ஆசையும்  அவன் அப்பா பற்றிய 

நினைவுகளும்.

எண்பத்தி ஐந்துகளின்

ஏதோவொரு

சுற்றி வளைப்பு

நடந்ததொரு நாளில்

நையந்தை குளக்கட்டடியில்

கடசியாக யாரோ கண்டார்களாம். 

இப்படி காணாமல் போன

பல நூறு அப்பாக்களைப்போலவே

இன்றுவரை வீடு திரும்பவே இல்லை

அவரும்.

அவன் வீடு இருந்த இடத்தில்

முளைத்திருக்கும்

எருக்கலம்

செடிகளைப்போலவே

செல் விழுந்து செத்துப்போன

அவன் அம்மா வை புதைத்த 

வம்மி வட்டவான் 

கடற்கரையிலும் முளைத்துருக்கலாம் 

எருக்கலம் செடிகள்.