இரு சமாந்தர நேர்கோடுகள்.

குடை தைப்பவரின் கோடைக்கால

பசி போல்

நிர்பந்திக்காமலேயே

அனிச்சயாய் நடந்து விடுகிறது

ஒவ்வொரு திரு விழாக்காலத்திலும் 

உன் நினைப்பு.

பலா மரத்தடி மூலையின்

பின்பக்க சுவற்றில்

புதிதாய் அடித்த

சுண்ணாம்பு வண்ணத்துள்

புதைந்து கிடக்கிறது

யாருக்கும் தெரியாமல் 

நாம் கிறுக்கிய

நம் பெயர்களின் முதல்

எழுத்துக்கள்.

தயவு செய்து அந்த பலா மரத்தடி

சுவற்றுப்பக்கம் போய் விடாதே

நீ அழுது துடைத்துத்தந்த

ஒரு கைக்குட்டை போதும்

உன் ஞாபக பிசு பிசுப்பில்

ஒரு நூற்றாண்டு வாழ.

அத்தனை கூட்ட நெரிசலிலும்

பரிச்சயமான இரண்டு சோடி

கண்கள் காதல் பேச மறந்து

கண்ணீர் பேச படபடக்கும்

தருணங்களில்

ஒரு நடுத்தர வர்க்க அரச ஊழியனின்

சம்பள நாள் அவஸ்தை போல்

மனம் பட்டியல் இடுகிறது 

புன்னகையை செலவு செய்து

கண்ணீரை சேமிக்க சொல்லி.

உன்னிடம் கேடபதற்கு

ஒரேஒரு கேள்வி வைத்துருக்குறேன்

கடைசியாக நீ எப்போது தூங்கினாய்

என்று.

தயவு செய்து திருப்பி என்னிடம் 

கேட்டு விடாதே சொல்வதற்கு என்னிடம் பதில்கள் இல்லை.

காதல் கிறுக்கிய

சித்திரத்தில் நீயும் நானும்

சமாந்தர நேர்கோடுகள்.

உனக்கு தாகம் என்றால்

ஏனடி என் கண்ணில்

கிணறு வெட்டினாய்.