எல்லாவற்றிலும் இருந்து
விலகியே இருக்கிறது
எனக்கான இன்றய நாள்.
ஏதோ இழக்கக்கூடாத.
ஒன்றின் இழப்பை
வரட்சியோடு இணைய வெளி
சுவாசித்துக்கொன்டிருக்குறது..
என் அரிவரி வகுப்பு
தமிழாசிரியரின்
இறப்புச்செய்தியை
தற்செயலாக
இணையத்தில் படித்தேன்.
வெள்ளைத்தாளாய்
வீசிவிட்டுப்போன மிச்சங்களை
எதைக்கொன்டு நிரப்புவது?
இத்தனை இலகுவாக
உங்களால் எப்படி முடிந்தது
காலக்கிடங்கில் தனித்து இறங்க.
உங்கள்
வெற்றிடத்துக்கான
நிரப்புதல்கள்
எங்களிடம் எப்போதைக்கும்
இல்லாமல் போகலாம்.
நீங்கள் பற்றிய எதயும்
நாங்கள மறந்திருக்க மாட்டோம்
அதற்கான வாய்ப்புகளை
மிக அரிதாகவே தந்துள்ளீர்கள் எமக்கு.
யார் கண்டது!.
கடதாசி துண்டுகள் இல்லா முற்றம்
நடுவில் ஒரு ஆலமரம்
அதனடியில் சின்னதாக பிள்ளையார் கோவில்
வாசலில் ஒரு விலாட் மாமரம்
சுற்றிலும் நேர்தி செய்த குறவட்டன் செடிகள்.
அடுக்குமாடி அசோக் மரங்கள்
அடைகாக்கும் புறாக்கூட்டம்
நீண்ட நெடிய நற்சிந்தனை
சின்னதான கண்டிப்பு
இவற்றை எல்லாம் மீன்டும் ஒருமுறை
எமக்காக புதுப்பிக்கத்தான்
போநீர்களோ என்னவோ?
என்ன செய்ய ஆற்றாத வலிகளை
இப்படித்தானே
ஞாபகங்களைக்கொன்டு
நிரப்ப முடிகிறது
.
(சத்தியபிரபாகர் 1ம் வகுப்பு மாணவன்)
No comments:
Post a Comment